Als god in Frankrijk gaan verblijven voor zo lang het duurt

'Hoe kun je er nou uberhaupt over peinzen man!', roept Sandra. 'Hoezo niet?', was John's tegen antwoord. Sandra wordt helemaal gek. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er werkelijk over om naar Frankrijk te gaan'. Niet om op reis te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de echtgenoot die weet hoe een aversie ze heeft aan alles wat met Frans is (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om ginder te gaan leven en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn daar ook scholen en voor je het weet heeft hij daar bergen vrienden'. 'Ja, franse vriendjes', mokt ze nog na, echter ze wist dat ze verloren had.
clip-on zonnebril kopen

Zes weken geleden was er nog niks aan de hand. Totdat een oud-collega van John op de proppen kwam met een buitenissig project. 'Geheid een buitenkansje, maat!', had Dirk geestdriftig geroepen. 'Waarom ga je persoonlijk dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de papieren niet, snoes en John........, wat zeur je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', brulde ze en stierde de achterkamer uit.

Een half jaar daarna is alles afgehandeld. De woning is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn school en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuisauto. Het is begin mei, maar de regen slaat tegen de voorruit van de wagen. voor meer info Het past precies bij mijn gemoedstoestand. John zit echter goedgemutst te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nooit meer terug'.

Het is nagenoeg niet mogelijk, maar ik wordt er nog depresiever van. Zeven uren later rijden we het dorpje, Sully sur Loire, in. Niettegenstaande dat het prachtig weer is, kan ik enkel maar verzinnen dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De conditie waarin wij ons ophouden.

Ik negeer de gezellige drukte op het marktplein en de onverwachte warmte van de mensen. Want fransen zijn niet aardig, zo staat in mijn bevooroordeelde intern geheugen gegrift!. We worden naar een groot bordes geleid. 'Zal wel het raadhuis zijn', fluistert John. Ineens hoor en zie ik een harmonie aan komen lopen, compleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire de Sully en ik kan bijna mijn lachen niet inslikken. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo dom hoeven kijken en afwachten tot John het kan overbrengen. 'Ze zijn vereerd dat we het bassin voor ze willen bouwen en brengen ons nu naar ons huis', glundert hij.

Een kwartiertje verder staan we tussen een paar geweldige bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we hier zelf nog een woning opbouwen?!', vraag ik, angstig naar adem happend. 'Neen, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen naar een doorgang. Argwanend loop ik er naartoe en plotsklaps zie ik een schitterende villa met waranda en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we gaan leven als een god in Frankrijk'.

Comments on “Als god in Frankrijk gaan verblijven voor zo lang het duurt”

Leave a Reply

Gravatar